Week 3 in Kenia

Hallo allemaal,
Hier weer een berichtje vanuit Kenia. Deze week is erg snel gegaan. Allereerst over het weekend. Vrijdag avond was het 'Cousinsday' voor de familie van Leah. We waren allemaal uitgenodigd bij Leah haar tweelingzus. Het was een erg gezellige avond met een barbecue. Ja er ging een hele geit op en ook nog een paar kipjes. Lekker roosteren en opeten/kluiven onder het genot van een lekker drankje. De geit vond ik wat taai maar de kip smaakte goed. Verder niet te veel bij nadenken! Leah heeft een leuke, gezellige familie. En ik was zowaar niet de enige blanke, Leah haar zus is getrouwd met een Duitser en de nicht van Leah heeft een relatie met een jongen uit Engeland. Gelukkig maar! Het weekend was verder rustig, zondag avond zijn we nog even naar de rivier gelopen. Ze noemen het de zee, maar dat is het niet. Het is een erg brede rivier die uiteindelijk in zee uitloopt. Wel leer ik zo de omgeving goed kennen. We werden uitgenodigd bij een van onze buurvrouw om naar de geiten en de mais te komen kijken. De mensen zijn hier erg open en je mag echt alles zien. Mag altijd vaker langskomen.

We hadden van de week soort spreekuur en daar was ik bij. Hier kwam een moeder met 3 kinderen. Een baby op de rug, een jongetje van 4 en een jongen van 11. De jongen van 11 is hier eerder behandeld voor een waterhoofd. Dit is nog wel te zien. Maar nu vertelde de moeder dat er sinds 3 weken een uitstekende bult op het achterhoofd zit. En wij dus kijken, nauw ik schrok er echt van. De bult steekt zo'n 10cm uit en is 5 cm dik. Soort staafvorm. De jongen had ook last van erge hoofdpijn. De moeder kon niet eerder komen omdat er geen geld was. Waarschijnlijk is de uitstekende bult een tumor!!! Ze moesten gelijk die dag voor een scan. In Mombasa Hospital. Maar de moeder had daar natuurlijk geen geld voor. Ja ze had al haar geld bij zich en dat was 200 sh. Dus dat was echt triest. Toen hebben wij Leah gebeld of er misschien geld in het potje was om de scan te betalen. Het was 30.000 sh. Zo'n 30euro dus. Wij het hele verhaal verteld. Gelukkig was er geld en kon het kind in de middag terecht in het ziekenhuis. Als er geen geld was geweest had ik het betaald!! Het was echt zo zielig en die moeder schrok zich rot dat het misschien wel een tumor kon zijn. Ik was erg begaan met haar en de kids. Ze zagen er arm en dun uit. Hadden die morgen 3uur gelopen. Komen vanuit het binnenland. Misschien wel vanuit die droge gebieden. Ik hoop het beste maar voor het kind.
Inmiddels hebben we gehoord dat het geen tumor is, ze denken aan een complicatie van het waterhoofd. De jongen is deze week nog geopereerd. Heb hier verder nog niet van vernomen.

Zo maak je weer heel wat mee. Het contact met de kinderen verloopt leuk. Heb nu ook meer contact met de oudere jongen en meiden. Zo spelen we vaak UNO of SKIBO. Of zijn gewoon lekker aan het kletsen. Ook heb ik een leuk en goed gesprek gehad met een meisje hier. Haar naam is Elinah. Ze is 17 jaar en wordt hier behandeld voor haar 2 klompvoeten. Ze is hier nu al 1 jaar en 2 maanden en er zit niet echt vooruitgang in. Ze aan haar linkervoet geopereerd en die staat nu goed. Het revalideren hiervoor duurde lang en de wond wil nog niet echt sluiten. Ze hoopt wel binnenkort dat haar andere voet wordt geopereerd. Maar dan moet haar linkervoet helemaal goed zijn, want anders kan ze niet staan/lopen/mobiliseren. Ze vertelde me dat ze in groep 7 zit! 17jaar en in groep 7??!! Ze schaamde zich hier erg voor. De oorzaak hiervan is dat haar ouders haar niet naar school hebben gebracht. Ze heeft veel jaren liggend en thuis doorgebracht. Triest om dat zo allemaal te horen, zeker als je vergelijk wat de jongens en meiden van 17 jaar in Nederland allemaal hebben! Ze vond het fijn dat ik naar haar verhaal luisterde. Ik hoop dat ze snel aan haar rechtervoet wordt geopereerd en dat ze kan uitkijken naar haar thuiskomst. Ze mist haar familie heel erg, heeft hun sinds haar opname hier nog maar 1x gezien. Maar ze heeft prachtige plannen voor de toekomst, school afmaken, studeren en werken. Om zo haar familie te helpen. Prachtig en onroerend. Maar ze was ook bang dat haar familie een man voor haar had uitgekozen en ze werd uitgehuwelijkt. (In sommige families is dat nog gebruikelijk) Zo heeft eigenlijk ieder kind hier zijn eigen verhaal. Ze was ook erg geïnteresseerd in mijn leven, en ja, dan ga je beseffen hoe goed je het eigenlijk wel niet heb (gehad). Daar zit je dan met 20 jaar, getrouwd met de liefste man, lieve familie, afgestudeerd verpleegkundige, gezond en nog veel meer. Veel om over na te denken!! (Ook voor jullie!!) En om God dankbaar te zijn. Want soms is alleen de plaats van je wieg het verschil!

Mijn plannen voor dit weekend zijn groot!! Ik ben uitgenodigd door Gladdys (de ergotherapeute) om het weekend bij haar te komen. Ze komt me morgen (zaterdag) halen en gaan dan lekker shoppen, 's avonds is het LADIES NIGHT. Lekker kletsen en romantische films kijken. Zondag ochtend naar de kerk en daarna met Leah lunchen bij een vrouw van de kerk. En daarna pas weer naar huis. Een vol en druk weekend maar ben benieuwd hoe het bij Gladdys is. Ik kan erg goed met haar opschieten. Ze is 23 jaar en is getrouwd. Haar man studeert in Nairobi en ze ziet hem maar erg weinig. We zitten eigenlijk in het zelfde schuitje en waarschijnlijk kunnen we het daarom zo goed met elkaar vinden. We lachen heel wat af en ze is een echte vriendin aan het worden.

Maandag ga ik samen met Peter (de coördinator van DOINGOOOD) en met de andere vrijwilligers van APDK (Anouk en Robin) naar Blessed Camp. Het is 2uur rijden vanaf hier. We gaan om 6.30u al weg!! Dit project steunt Doingoood ook en hij wil ons dit graag laten zien. In dit kamp wonen mensen met lepra en hun nakomelingen. Er zijn niet veel nieuwe gevallen van Lepra meer maar het stigma loopt door tot in veel geslachten. Deze mensen zijn uitgestoten van hun woonplaats/stad, ze zijn erg arm en tot voor kort was er ook geen school. Er kwam niemand van buiten af. Gelukkig nu wel en helpt Doingood hun met vrijwilligers en donaties. Ben erg benieuwd wat ik daar te zien krijg en jullie horen er snel meer van.

Heel veel liefs en kusjes vanuit Kenia, Astrid.