Hallo allemaal,
Hoe is het daar in Nederland? Valt het weer nog een beetje mee? Hier wordt het zowat elke dag warmer en warmer. En dat is wel te merken tijdens het werk!
Hier gaat het verder allemaal goed. De week gaat erg snel.
Door de weeks werken er normaal 2 Keniaanse verpleegkundige en ik dan. Maar nu was er 1 ziek en de andere verpleegkundige die waagt zich niet aan de wondzorg. Zij is meer voor het papierwerk. Vraag niet waarom, ze zou het eigenlijk gewoon moeten doen. Maar dus kwam de wondzorg op mij neer. Gelukkig vind ik het leuk om te doen en kreeg ik hulp van Riëtta.
Op dit moment zijn er zo'n 15 kinderen met wonden. (Dat is erg veel voor hier) We starten s'morgens met het lezen van de rapportage. En toen viel me al iets op. In het weekend waren er maar enkele wonden verzorgt. Vreemd! Terwijl er toch best grote/vieze wonden bijzitten.
Maar maandag begonnen we enthousiast alle wonden te verzorgen. Bij sommige wonden vind ik het nodig om dit elke dag te doen. Maar daar denken ze hier anders over.
Zo is er bij ons een meisje opgenomen met de naam Furah. Zij heeft op haar linker onderbeen 3 wonden. 1 wond is zelfs zo diep dat je het bot ziet. En als dit gaat infecteren kan dit erg gevaarlijk zijn voor het bot/been. Het weekend hadden ze haar zelf pas na 3 dagen verzorgd!!!! Oh ik was echt boos. Waar slaat dit op, gebrek aan kennis ofzo? Dus maandag wilde ik haar zeker weten de wondzorg geven. Toen ik haar had geroepen kwam mijn verpleegkundige collega naar me toe. Ze zei: 'Zij heeft gisteren nog wondzorg gehad. Morgen mag zij pas weer!' Ze liet het me gewoon niet doen hé! Nou toen was ik ff hééééél erg boos. Heel beheerst uitgelegd waarom ik haar juist wilde verzorgen. Maar nee, ze bleef erbij. Dit was een hele domper en ik was er erg gefrustreerd door.
In de middag de gehele situatie aan de behandelend fysiotherapeut van Furah zitten vertellen. Hij was er ook erg verbaasd over. Hij zei: 'Morgen komt dr. Stan, we vragen zijn mening wel en dan hoor je het!'. Deze situatie heeft me de hele dag dwars gezeten.
Dinsdag kwam de dokter dus, en die heeft ff haarfijn uitgelegd dat deze wond zeker weten elke dag verzorgd moet worden! Daar was ik wel blij mee! Dus nu laten ze het allemaal aan mij over. Gelukkig maar!

Ook nog een andere pijnlijke situatie op maandag. In 1 van mijn eerste blogs heb ik verteld over Elinah. Het meisje van 17jaar met 2 klompvoeten, waarvan er nu 1 is geopereerd is. Die voet is nu dus gaan ontsteken. Een diepe botinfectie. Op maandag middag hebben we bij haar een incisie gedaan. Het was heel erg pijnlijk voor Elinah maar wel veel beter. De rotzooi die eruit kwam was echt slecht. Ze heeft toen ook gelijk een infuusnaald gekregen en krijgt nu dagelijks antibiotica IV. Ik heb het echt met haar te doen, het zit echt niet mee. Hopelijk slaat de antibiotica goed aan en geneest ze hier snel van.

Woensdag was het einde van de Ramadan maand, en omdat het hier 1 van de grootste godsdiensten van Kenia is, was het een nationale vrije dag voor iedereen. Het suikerfeest! Die dag lekker relax gedaan en in de avond ben ik samen met Gladys en Doreen naar Mombasa stad geweest. Eerst op bezoek in het ziekenhuis. De dochter van onze collega ligt in het ziekenhuis met Hepatitus A. Gelukkig gaat het alweer wat beter. Daarna nog even de stad in gedoken. Het was er gezellig druk i.v.m. het suikerfeest. Overal versieringen en lichtjes, lijkt een beetje op Kerst in Nederland. Veel moslims in hun traditionele kleding, mannen in witte jurken! Was apart om dat allemaal zo mee te maken. Het is hier in Mombasa zelfs de grootste godsdienst, dit omdat er veel Moslims vanuit Saoedi Arabië (over zee) hier naar toe zijn gekomen. Zomaar dus een vrije dag midden in de week.

Donderdag en vrijdag verliep rustig. Vrijwilliger Riëtta is weer terug naar Nederland en we kregen 2 dagen bezoek van Jannie. Een vrijwilliger die maandag start op Bombolulu school. Deze week is echt omgevlogen. Gelukkig wel veel kunnen beteken wat de wondzorg betreft. Hopelijk nemen ze mijn standpunt nu wat meer serieus dan hiervoor.

Iedereen een fijn weekend en een goede volgende week!

Liefs, Astrid