Hallo allemaal,

Hoe is het daar in Nederland? Nog bijzonderheden in de familie/vriendengroep? Let me know! Bedankt voor de emails en de reacties. Zo blijf ik nog een beetje bij met al het nieuws?
Als eerste zal ik vertellen over maandag en dinsdag. Ik was mee met de mobile clinic samen met Doris. Een andere vrijwilliger van Nederland. We zouden naar Kilifi en omstreken gaan. Om 9 uur vertrokken we dan echt. In de ambulance auto, dit is een Toyota LandCruiser. Met voorin plek voor twee en achterin een bank aan de linkerkant. En volgens mij moest de vering nodig vervangt worden. Maar oké... dat is dan maar zo. Als eerste gingen we naar Mwatapa. Hier bezochten we een kliniek waar een aantal patiënten op ons wachtte. De meeste kinderen hadden CP, hierbij zijn de spieren niet of nauwelijks ontwikkeld waardoor er veel spasme/stijfheid is. Ook kan het kind vaak niet zitten/lopen. Door therapie kun je de spieren trainen en soepel maken. De arts/fysio die mee was met de mobile clinic, controleerde de kinderen en schreef de vorderingen in het grote boek.
In deze kliniek was ook een ruimte voor VCT. Hier kunnen mensen zich laten testen op HIV. Wij vonden dit erg interessant en toen er even geen patiënten waren kregen wij ook een rondleiding/uitleg. Namelijk de helft van de Keniaanse bevolking is HIV positief of heeft Aids. Ze kunnen zich hier gratis laten testen, binnen 30 minuten heb je de uitslag. De verpleegkundige legde alles uit, er is een heel stappenplan en totaal 3 testen. Als het negatief is, dan is dat natuurlijk geweldig. Wel krijgt iedereen gelijk een voorlichting om ook een mogelijke besmetting te voorkomen. Maar is de test positief.... Dan duurt het gesprek wel langer dan 30 minuten. De patiënt kan gratis medicijnen krijgen en krijgt een uitgebreide voorlichting over alles rondom HIV. Wij vonden dit alles erg interessant. Op een dag komen er zo'n 10 patiënten, daarvan zijn dan vaak 3-4 patiënten HIV positief. Dit geeft een zich op de grootte van dit probleem hier in Kenia.
Hierna weer verder met de ambulance, naar de volgende post. Hier wachten ook een aantal kinderen. Veel met CP maar ook met klompvoeten/O-benen. Het was erg interessant om dit alles zo te zien. Daarna verlieten we de grote weg, de bush in. Geen verharde wegen meer, het leek meer op een zandweg met heel veel kuilen en gaten. Niet echt comfortabel om te rijden en je wordt dan ook veel heen en weer geschud. En dat vond mijn maag niet heel fijn! Gelukkig waren er plastic zakken voor handen. De rest van de dag maar ff niet meer gegeten/gedronken. We bezochten zo verschillende plaatsen in de bush. Vaak was het ook bij een schooltje of bij een healt and sanitair centre. Er was ook een man mee, die een leraar was op een speciale school. Een school voor gehandicapten kinderen, om hun zo toch onderwijs te kunnen bieden. Bijna alle patiënten gingen niet naar school en werden nu uitgenodigd voor deze speciale school. Geweldig, zo is het toch nog hoop voor de toekomst!
Aan het eind van de dag reden we terug naar Kilifi. Daar gingen we eerst naar een soort guesthouse. Heel vies en oud. Daar maar ff geen ja op gezegd. Gelukkig was er ook een bed&breakfast en dat was beter te doen. We waren erg moe, vies en hongerig na deze eerste dag. Gelukkig was er een normale douche en konden we ons opfrissen. Onze armen en gezicht waren echt vies van al het opwaaiend rode zand. De nacht was goed en dinsdag ochtend, na alleen een glas water en een musli reep weer op pad. Weer de bush in, nu hadden we zelfs ook kans om olifanten te spotten maar dat was jammer genoeg niet zo. We kwamen bij 1 van de klinieken in de bush aan. Daar was een moeder met een meisje van 13. Dit meisje zagen zij voor het eerst. Ze had ook CP en dat was goed te zien. De benen en armen kon je voor geen mogelijkheid buigen of strekken. Alleen maar 1 stand! 13 jaar en nog nooit een dokter gezien. Geen therapie gehad en ook geen rolstoel. Haar moeder draagt haar op de rug! Wat een armoede hier. Voor therapie moesten ze naar Kilifi, en dat is een lange en dure reis! Onbetaalbaar voor de moeder. We gaven de moeder wat oefeningen mee voor thuis, maar hoe kan je als moeder je kind behandelen? De oefeningen zijn erg pijnlijk voor het meisje en ik denk niet dat een moeder dit goed kan doen!!! Als ik nadenkt over de toekomst van dit meisje... dan wordt ik erg down en zelf een beetje boos. Maar wat is er te doen? Er zijn zoveel van zulke kinderen!
Met 1x therapie in de week is er al meer hoop!
Helaas begaf mijn maag het die dag ook en de ritten waren dus niet erg prettig. In de middag hadden we een afspraak bij een hospital. Bij de grote boom.... En daar waren echt heel veel patiënten. Nieuwe maar ook al bekende. Het was interessant om dit allemaal zo dichtbij mee te maken. Ik heb weer veel aandoeningen gezien, zoals klompvoeten, syndroom van down, CP, vergroeiingen, epilepsie, blindheid, verlammingen. Dinsdag aan het eind van de middag zijn we opgehaald en waren we in de avond weer veilig thuis!
Ik denk niet dat er nog een tweede keer komt dat ik mee ga. De ritten in de ambulance waren erg beroerd voor mij en dat heb ik er niet voor over! Sorry!!

Woensdag weer een normale dag, ik was blij om weer iedereen te zien! Er is hier een jongetje in de kliniek, hij is denk ik 3 jaar. Hij komt altijd naar mij en wil dan gewoon een knuffel! Zo schattig! Nu wordt hij door iedereen mijn zoontje genoemd! En hij... hij vind het geweldig! Hij wil wel mee hor! En ik.... Ik vind het heerlijk! Na de lunch breng ik hem naar bed en dan valt hij in slaap in me armen, dit jochie mis gewoon de liefde van iemand. Hij moet zich maar weten te reden tussen al die grotere kinderen!

Donderdag heb ik samen met een nieuwe vrijwilliger (Riëtta) een knutselmiddag georganiseerd voor de kleinste. Zo hebben we met crèp papier kleine balletjes/rondjes gemaakt en daarna deze opgeplakt! Er zijn leuke dingen uitgekomen en het was stil joh! Allemaal ijverig aan het werk! De kunstwerken hangen binnenkort in het klaslokaal.

En dan vandaag, vrijdag! Vandaag zouden Suzanne en nog 3 andere komen. Zij zijn hier op vakantie en willen graag het echte Kenia zien. En niet alleen het resort! Het was een geweldige dag! Ze hebben ook veel mee gebracht vanuit Nederland! Nieuwe spelletjes, puzzels en ballonnen. Ook stickers van Paps. Nu kunnen we voor elk kind de naam maken. Heerlijk om weer een hele dag Nederlands te spreken tegen hun. We kregen een uitgebreide lunch van APDK en de kinderen waren zo blij me hun. De ouders meiden waren helemaal onder de indruk van de mannen. Ze wilde het liefste echt allemaal met ze op de foto's. En later in de middag hadden ze het er nog steeds over! Erg grappig! 's Middags de lollies en ballonnen uitgedeeld en daarna naar de speeltuin. Iedereen kon zijn energie kwijt en de kinderen kregen veel aandacht! Ik ben ze erg dankbaar voor al de nieuwe spullen en voor deze geweldige dag met de kinderen! Ze vonden de kliniek ook erg interessant en waren geïnteresseerd in alles! Bedankt!

Morgen, zaterdag ga ik hun opzoeken in het resort. Dat zal weer ff wat anders zijn! De eerste keer weer in luxe! Ik kijk er al naar uit! Misschien deze week nog foto's op mijn blog!

Groetjes en veel liefs! Astrid!

Ps. Ik mis jullie.... Allemaal!