Hallo allemaal,

Hoe is het in Nederland? Bedankt voor de vele reacties en lieve emails. Met mij gaat het goed. Ik heb weer veel te vertellen! Eerst over vorig weekend. Zaterdag kwam Gladdys mij halen en zijn we eerst naar haar huis gegaan. Ze woont in een andere wijk, Mikadini. De wijk ziet er erg arm uit en ik was benieuwd waar wij heen gingen. Gladdys woont in een bovenwoning en heeft een goed en luxe huis. Maar kijk niet uit het raam, want dan zie je armoede. Huisjes gemaakt van modder en golfplaten! Erg arm allemaal. Veel kinderen met kapotte kleren en zonder schoenen. Het weekend was erg gezellig. Zondag ochtend samen met Gladdys naar 'onze' geweest en daarna waren we uitgenodigd bij een vrouw om te lunchen. Mama Leah was daar ook. Was gezellig en ik leer zo veel mensen kennen. Halverwege de middag ging ik weer met Gladdys mee naar huis en hebben we pannenkoeken gebakken!! En ze vinden het hier heerlijk. Wel wat lastig maar goed gelukt! Ga het snel een keer thuis introduceren! Kortom, het was een gezellig weekend en ik heb een leuke vriendin aan Gladdys.

Maandag gingen we naar Blessed Camp. We gingen al vroeg weg want het was 2uur rijden. Ook oversteken met de ferry. Hierbij staan grote informatie borden dat je niet mag fotograferen of filmen. Waarom niet? Omdat de boot héél héél erg vol wordt geladen! Was blij veilig aan de overkant te komen, wel een hele belevenis. Tijdens de autorit ook weer meer van het binnenland van Kenia gezien. Het is nu regenseizoen en daarom is het nog erg groen. Interessante rit! Toen bij het camp! We werden hartelijk verwelkomt door 2 andere Nederlandse vrijwilligers. En er was ook een bekende van APDK. We kregen direct een schort om, om te helpen bij de wondverzorging. Veel mensen en kinderen hebben wonden aan hun voeten. Ze lopen zonder schoenen en in deze streek zijn veel Jiggers (zandluis). Zij kruipen onder je huid om zich daar te nestelen en binnen een dag heb je een pijnlijk bultje met eitjes. Sommige kinderen hadden er wel 4 of 5. Gelukkig ben ik wel wat gewend van wonden maar dit was erg heftig. Wel interessant om te leren. (Voor de geïnteresseerde: Je snijd te huid open met een klein mesje, knijp de eitjes eruit, reinig de wond en smeer desinfecterende zal erop). Dit is erg pijnlijk voor de kinderen. Je werkt dan ook in tweetallen, 1 iemand verwijderd de Jigger. De ander zit achter het kind om dit te troosten en een beetje in bedwang te houden. Het gegil van de kinderen zat nog lang in mijn oren. Het is belangrijk dat de Jigger en de eitjes worden verwijderd omdat zij leven van je bloed. Hierdoor kan er na verloop van tijd delen van de voet afsterven. Door bloed tekort! Dus het is erg belangrijk allemaal! Dit heeft verder niets met het Lepra te maken. Hier lijden eigenlijk alleen de ouderen nog maar onder, ik heb hier niet veel van gezien. Misschien een volgende keer. Verder hebben we 's middags wat gespeeld met de kinderen en dit was erg gezellig. Ook kregen we een rondleiding over het camp. Het is echt een camp zoals we dit gewend zijn van plaatjes. Kleine hutjes met een stro dak. Ik ga hier waarschijnlijk nog wel terug komen, omdat ik verpleegkundige ben en dus ook de wondzorg kan geven. Elke maandag en donderdag komt er een vrouw (een Keniaanse vrijwilliger) voor het verzorgen van de wonden, er zijn nu nog andere vrijwilligers om haar te helpen. Als dit niet zo is dan weten ze mij te vinden! Je helpt de kinderen er erg mee! Hahaha een bijbaantje dus! Volgende keer wel onthouden dat ik zelf dichte schoenen en lange broek aandoe, want je heb zelf ook kans om de Jigger op te lopen! En daar zit ik niet echt op te wachten!!!

Dinsdag was het doktersdag in APDK. Vandaag kwam er een medisch team uit Kijabi om de kinderen te controleren en te behandelen. APDK heeft een mobile clinic. (Dit is een ambulance die naar het binnenland gaat om daar gehandicapten kinderen op te zoeken. Deze ambulance is van maandag tot vrijdag onderweg en bezoekt zo verschillende plaatsen. Daar komen dan mensen op af en brengen hun gehandicapte kind mee. Zij worden dan doorverwezen naar ons, naar deze doktersdag) Het was heel druk in APDK en erg ongeorganiseerd! Het was meer van, wie er vooraan staat is de eerste! Kortom; CHAOS!! De artsen en verpleegkundige zagen alle kinderen en maakte een dossier aan. Sommige werden doorgestuurd Mijn taak was om de kinderen, die binnenkort voor operatie mogen, op de foto te zetten. Zodat we foto's hebben van voor en na de operatie. Hierdoor heb ik veel heftige dingen gezien. Kinderen met onbehandelde Spina Bifida (=open ruggetje), vergroeiingen van de vingers, zwelling van de bovenlip, hydrocephalus (=waterhoofd), klompvoeten en andere orthopedische problemen. 's Middags werden de kinderen van de kliniek gecontroleerd en behandeld. Een erg interessante en drukke dag. Deze dag is elke 2 maanden en ik zal het daarom nog 2x meemaken. Heb wel wat simpele ideeën om het de volgende keer wat minder chaotisch te laten verlopen, Mama Leah was erg enthousiast over het plan en ik ga het dan ook introduceren. Zoals bijvoorbeeld een nummer trekken voor de volgorde. Het ging nu niet echt eerlijk! Van de foto's die ik gemaakt heb, maak ik een lijst voor de therapeuten en ik wil ook wat meer gaan digitaliseren. Ik zal proberen wat foto's te uploaden, sommige zullen heftig zijn en niet echt geschikt voor jonge kinderen!

Woensdag was de rust weer terug en was het weer een gewone dag. Heerlijk gespeeld met alle kinderen, de wondverzorging gedaan, de therapeuten geholpen, eten uitgedeeld, etc. De dag verloop altijd erg snel!!

En dan vandaag, zaterdag, we zijn met bijna alle kinderen naar het strand geweest! Dit uitje heb ik samen met de andere twee Nederlandse vrijwilligers (Robin & Anouk) geregeld voor de kinderen! Het regelen was al een hele opgaaf. Bus gehuurd, geregeld dat er kip en patat op het strand bezorgt wordt, toestemming vragen aan de therapeut/arts, begeleiders geregeld en nog veel meer. En dit gaat dan op de Afrikaanse manier, na 5x vragen is het eindelijk geregeld. Er mochten veel kinderen mee deze keer, ze waren allemaal dan ook erg blij. Goed, iedereen was om 8u in de kliniek. De kinderen waren klaar en het was inpakken maar. De bus was er om half 9. En in 45min hadden we alle kinderen in de bus getild. (voel me rug nu wel ja, en het was warm, mijn zonnebrand was er al afgedropen zowat!!!) Daarna toch echt op weg! We hadden voor de achterblijvers een verassingstas geregeld. Met een kleurboek of ander spelletje en wat snoepjes. Zo hadden hun ook wat.
Het was 1,5uur rijden naar het strand. Het was namelijk erg druk op de weg en best een stukje rijden. Maar dan... ohh het strand is hier zo mooi! Blauwe zee, wit stand, palmbomen! Dat is de moeite waard. De kinderen uit de bus getild, in de rolstoelen en op naar het strand. Degenen zonder gips en zonder wonden mochten zwemmen! Nou en dat hoef je geen 2x te zeggen! Wat een plezier hadden de kinderen. Echt dit maak hun zo blij! Gelukkig was de zee ondiep en was het makkelijk voor de staf om de kinderen te begeleiden bij het zwemmen. Na 1uur op het strand gezeten te hebben ging het.... Regenen! En niet zo zachtjes ook! Dus hup, met de kinderen in je armen naar de bus rennen en ze erin zetten. Pff, ik was doorweekt van de regen! Ff zo'n 70 kinderen in de bus, gaat niet zo snel! We hebben de kip en patat in de bus gegeten, frisdrank gedronken en een banaan toe.... en gelukkig klaarde het daarna weer wat op. De kinderen die zelf konden lopen mochten de bus weer uit, de andere moesten ff blijven zitten. We moesten namelijk ook weer niet te laat terug. Het was een erg gezellige dag en de kinderen waren zo dankbaar voor alles. En het was ook leuk voor de staf omdat je nu de kinderen in een andere omgeving ziet. Gewoon in eigen kleding enzo. Heerlijk, ik heb zeker genoten! Die blije kinderhoofdjes geven zoveel voldoening! Foto's volgen snel!

Pff... dat is ff een lange blog. En ik ben nog niet klaar. In mijn vorige verhaal vertelde ik over de jongen die misschien een tumor had. Hij is voor operatie geweest. De uitstulping is in zijn geheel verwijderd. Het was geen tumor! Het is een complicatie wat bij het waterhoofd hoort. Niet ernstig voor de jongen. Ik zag hem deze week nog, de operatie wond ziet er goed uit en het geneest snel. Hij kwam naar mij toe en begon in het Kiswahili te praten. Met behulp van iemand anders werd het vertaald. Hij was mij erg dankbaar voor alles! Hij is zo lief en wilde woensdag heel de dag bij mij zijn. M'n hand vast houden en tegen je aankruipen. Heerlijk! Ik verlies mijn echt mijn hart aan deze kinderen!

Ook ik hoor en zie hier de beelden van de droogte in de hoorn van Afrika. Het gaat hierbij voornamelijk om Noord-Oost Kenia en Somalië. Het is daar zo droog en nauwelijks water! Het is ver van hier maar het raakt mij zeker wel. Je leeft gewoon in het zelfde land en jij heb wel genoeg water en genoeg te eten, dat geeft een apart gevoel. Er zijn veel acties, ook van onze kerk. Zoals Kenianen voor Kenia.
Laten we met z'n alle bidden tot God om deze gebieden te helpen, de nood is hoog!

Dit was het weer voor nu! Ik zie jullie reacties wel weer!! En een mail is ook altijd welkom! Vooral als ik alleen ben mis ik Nederland en jullie allemaal heel erg. Dit gaat niet in je koude kleren zitten allemaal!

Liefs en kusjes van Astrid