Week 8 in Kenia
Hallo allemaal,
Hoe is het daar in Nederland? Valt het weer nog een beetje mee? Hier wordt het zowat elke dag warmer en warmer. En dat is wel te merken tijdens het werk!
Hier gaat het verder allemaal goed. De week gaat erg snel.
Door de weeks werken er normaal 2 Keniaanse verpleegkundige en ik dan. Maar nu was er 1 ziek en de andere verpleegkundige die waagt zich niet aan de wondzorg. Zij is meer voor het papierwerk. Vraag niet waarom, ze zou het eigenlijk gewoon moeten doen. Maar dus kwam de wondzorg op mij neer. Gelukkig vind ik het leuk om te doen en kreeg ik hulp van Riëtta.
Op dit moment zijn er zo'n 15 kinderen met wonden. (Dat is erg veel voor hier) We starten s'morgens met het lezen van de rapportage. En toen viel me al iets op. In het weekend waren er maar enkele wonden verzorgt. Vreemd! Terwijl er toch best grote/vieze wonden bijzitten.
Maar maandag begonnen we enthousiast alle wonden te verzorgen. Bij sommige wonden vind ik het nodig om dit elke dag te doen. Maar daar denken ze hier anders over.
Zo is er bij ons een meisje opgenomen met de naam Furah. Zij heeft op haar linker onderbeen 3 wonden. 1 wond is zelfs zo diep dat je het bot ziet. En als dit gaat infecteren kan dit erg gevaarlijk zijn voor het bot/been. Het weekend hadden ze haar zelf pas na 3 dagen verzorgd!!!! Oh ik was echt boos. Waar slaat dit op, gebrek aan kennis ofzo? Dus maandag wilde ik haar zeker weten de wondzorg geven. Toen ik haar had geroepen kwam mijn verpleegkundige collega naar me toe. Ze zei: 'Zij heeft gisteren nog wondzorg gehad. Morgen mag zij pas weer!' Ze liet het me gewoon niet doen hé! Nou toen was ik ff hééééél erg boos. Heel beheerst uitgelegd waarom ik haar juist wilde verzorgen. Maar nee, ze bleef erbij. Dit was een hele domper en ik was er erg gefrustreerd door.
In de middag de gehele situatie aan de behandelend fysiotherapeut van Furah zitten vertellen. Hij was er ook erg verbaasd over. Hij zei: 'Morgen komt dr. Stan, we vragen zijn mening wel en dan hoor je het!'. Deze situatie heeft me de hele dag dwars gezeten.
Dinsdag kwam de dokter dus, en die heeft ff haarfijn uitgelegd dat deze wond zeker weten elke dag verzorgd moet worden! Daar was ik wel blij mee! Dus nu laten ze het allemaal aan mij over. Gelukkig maar!
Ook nog een andere pijnlijke situatie op maandag. In 1 van mijn eerste blogs heb ik verteld over Elinah. Het meisje van 17jaar met 2 klompvoeten, waarvan er nu 1 is geopereerd is. Die voet is nu dus gaan ontsteken. Een diepe botinfectie. Op maandag middag hebben we bij haar een incisie gedaan. Het was heel erg pijnlijk voor Elinah maar wel veel beter. De rotzooi die eruit kwam was echt slecht. Ze heeft toen ook gelijk een infuusnaald gekregen en krijgt nu dagelijks antibiotica IV. Ik heb het echt met haar te doen, het zit echt niet mee. Hopelijk slaat de antibiotica goed aan en geneest ze hier snel van.
Woensdag was het einde van de Ramadan maand, en omdat het hier 1 van de grootste godsdiensten van Kenia is, was het een nationale vrije dag voor iedereen. Het suikerfeest! Die dag lekker relax gedaan en in de avond ben ik samen met Gladys en Doreen naar Mombasa stad geweest. Eerst op bezoek in het ziekenhuis. De dochter van onze collega ligt in het ziekenhuis met Hepatitus A. Gelukkig gaat het alweer wat beter. Daarna nog even de stad in gedoken. Het was er gezellig druk i.v.m. het suikerfeest. Overal versieringen en lichtjes, lijkt een beetje op Kerst in Nederland. Veel moslims in hun traditionele kleding, mannen in witte jurken! Was apart om dat allemaal zo mee te maken. Het is hier in Mombasa zelfs de grootste godsdienst, dit omdat er veel Moslims vanuit Saoedi Arabië (over zee) hier naar toe zijn gekomen. Zomaar dus een vrije dag midden in de week.
Donderdag en vrijdag verliep rustig. Vrijwilliger Riëtta is weer terug naar Nederland en we kregen 2 dagen bezoek van Jannie. Een vrijwilliger die maandag start op Bombolulu school. Deze week is echt omgevlogen. Gelukkig wel veel kunnen beteken wat de wondzorg betreft. Hopelijk nemen ze mijn standpunt nu wat meer serieus dan hiervoor.
Iedereen een fijn weekend en een goede volgende week!
Liefs, Astrid
Een wereld van verschillen hier in Kenia
Hallo allemaal,
Even een bericht tussen alles door. Gisteren (zaterdag) ben ik een dagje in Diani Beach geweest. Suzanne en Raymond hadden mij uitgenodigd om daar de dagje te komen relaxen in hun super de luxe resort. En dat sla ik natuurlijk niet af. Het leek me wel weer ff heerlijk een dagje in luxe. Een taxi naar Diani Beach is een beetje duur. Maar gelukkig heb ik al goede vrienden hier die wilde mee reizen met de matatu. Het is namelijk op Zuid kust. Dancan wilde graag mee reizen. Na een reis van dik 2uur vanaf Port Reitz dan toch eindelijk in Diani bij het juiste hotel. Leuke reis met de ferry enzo. Is wel heel anders dan met de auto. En ik was de enige blanke, maar daar ben ik wel aan gewend onderhand.
Aangekomen (11.15u) bij het hotel werden we eerst tegen gehouden bij de poort. Maar gelukkig zagen we al snel Suzanne en Raymond. Dancan kreeg een grote speld op met de tekst 'Visitor', voor mij was mijn blanke huidskleur voldoende om de ontvangstruimte/receptie in te mogen lopen. Daar kreeg ik even later een armbandje zodat ik de hele dag gebruik mocht maken van alle faciliteiten. Omdat we zo'n lange rit hadden gehad wilde we Dancan graag een drankje aanbieden voordat hij weer terug ging. Dit was wat moeilijker. (Discriminatie op en top!) Het hotel had namelijk slechte ervaringen met donkere bezoekers. Uiteindelijk mocht hij dan toch even mee lopen om wat te drinken. Het was voor Dancan de eerste keer dat hij in een hotel komt hier in Kenia! Hij vond het allemaal erg mooi, wel was hij (buiten het personeel) de enige donkere persoon hier.
Deze dag was echt heerlijk, lekker relax op een strandbedje liggen zonnen, wijntje gedronken, alleen maar Nederlands gesproken, heerlijk geluncht en net voor vertrek nog een heerlijk hamburger op. Maar het was moeilijk om de omschakeling te maken. Ik ben nu ruim 7 weken hier in Kenia, bij de lokale mensen. En dat heeft mij al heel wat veranderd.
Gisteren kwamen we in een apart rijk landje in Kenia. Hier relaxen de blanke in all inclusive resorts, de hele dag niets doen, beetje eten, beetje drinken en natuurlijk een safari. In het restaurant scheppen ze hun borden vol, eten vervolgens een beetje ervan en de rest laten ze staan. Want ja... je betaal er toch voor??!! En dat terwijl er in Noord-Kenia & Somalië een extreme droogte en hongersnood is! Hoe kan dit? Het is zelfde land, de lokale mensen hebben de hotels nog nooit van binnen gezien, maar de blanke mensen komen wel ff hun rijkdom vieren hier.
Kortom: Ik begrijp sinds gisteren heel goed waarom de Kenianen een lopende geld boom in een blanke zien! Dit zal mijn de komende weken wel wat helpen in het werken/leven hier. Maar toen ik gisteren verslag bracht van de dag aan mijn gastmoeder, was er zelfs een kleine schaamte voor dit alles.
Als Hans straks eind oktober komt (en ja, ook wij verblijven dan 19dagen in een all inclusive resort) zal het een grote omschakeling zijn. Maar luxe is heel snel gewend! Wel zal ik proberen om me niet als een verwende, rijke blanke te gedragen.
Deze dag heeft mij weer veel geleerd. Ik ben dankbaar voor de uitnodiging van Suzanne en Raymond. Ik heb een heerlijke dag gehad. En hun zijn absoluut niet zoals de vele andere blanke. Daar heb ik vrijdag zeker het bewijs van gezien. Ze kwamen hier met tassen vol spullen voor de kinderen van de kliniek en ze hebben de kinderen een geweldige dag plezier gegeven! Ik heb nu weer veel nieuwe spellen, puzzels, ballonnen en wandstickers om zo het leven voor de kinderen hier wat op te vrolijken! Hartelijk bedankt, namens iedereen hier!
Dit was ff voor tussendoor. Dit moest ik ff kwijt aan alle 'rijke blanke'! Hopelijk leren jullie hier net zoveel van als ik!
Fijne week! Liefs, Astrid
Week 7 in Kenia
Hallo allemaal,
Hoe is het daar in Nederland? Nog bijzonderheden in de familie/vriendengroep? Let me know! Bedankt voor de emails en de reacties. Zo blijf ik nog een beetje bij met al het nieuws?
Als eerste zal ik vertellen over maandag en dinsdag. Ik was mee met de mobile clinic samen met Doris. Een andere vrijwilliger van Nederland. We zouden naar Kilifi en omstreken gaan. Om 9 uur vertrokken we dan echt. In de ambulance auto, dit is een Toyota LandCruiser. Met voorin plek voor twee en achterin een bank aan de linkerkant. En volgens mij moest de vering nodig vervangt worden. Maar oké... dat is dan maar zo. Als eerste gingen we naar Mwatapa. Hier bezochten we een kliniek waar een aantal patiënten op ons wachtte. De meeste kinderen hadden CP, hierbij zijn de spieren niet of nauwelijks ontwikkeld waardoor er veel spasme/stijfheid is. Ook kan het kind vaak niet zitten/lopen. Door therapie kun je de spieren trainen en soepel maken. De arts/fysio die mee was met de mobile clinic, controleerde de kinderen en schreef de vorderingen in het grote boek.
In deze kliniek was ook een ruimte voor VCT. Hier kunnen mensen zich laten testen op HIV. Wij vonden dit erg interessant en toen er even geen patiënten waren kregen wij ook een rondleiding/uitleg. Namelijk de helft van de Keniaanse bevolking is HIV positief of heeft Aids. Ze kunnen zich hier gratis laten testen, binnen 30 minuten heb je de uitslag. De verpleegkundige legde alles uit, er is een heel stappenplan en totaal 3 testen. Als het negatief is, dan is dat natuurlijk geweldig. Wel krijgt iedereen gelijk een voorlichting om ook een mogelijke besmetting te voorkomen. Maar is de test positief.... Dan duurt het gesprek wel langer dan 30 minuten. De patiënt kan gratis medicijnen krijgen en krijgt een uitgebreide voorlichting over alles rondom HIV. Wij vonden dit alles erg interessant. Op een dag komen er zo'n 10 patiënten, daarvan zijn dan vaak 3-4 patiënten HIV positief. Dit geeft een zich op de grootte van dit probleem hier in Kenia.
Hierna weer verder met de ambulance, naar de volgende post. Hier wachten ook een aantal kinderen. Veel met CP maar ook met klompvoeten/O-benen. Het was erg interessant om dit alles zo te zien. Daarna verlieten we de grote weg, de bush in. Geen verharde wegen meer, het leek meer op een zandweg met heel veel kuilen en gaten. Niet echt comfortabel om te rijden en je wordt dan ook veel heen en weer geschud. En dat vond mijn maag niet heel fijn! Gelukkig waren er plastic zakken voor handen. De rest van de dag maar ff niet meer gegeten/gedronken. We bezochten zo verschillende plaatsen in de bush. Vaak was het ook bij een schooltje of bij een healt and sanitair centre. Er was ook een man mee, die een leraar was op een speciale school. Een school voor gehandicapten kinderen, om hun zo toch onderwijs te kunnen bieden. Bijna alle patiënten gingen niet naar school en werden nu uitgenodigd voor deze speciale school. Geweldig, zo is het toch nog hoop voor de toekomst!
Aan het eind van de dag reden we terug naar Kilifi. Daar gingen we eerst naar een soort guesthouse. Heel vies en oud. Daar maar ff geen ja op gezegd. Gelukkig was er ook een bed&breakfast en dat was beter te doen. We waren erg moe, vies en hongerig na deze eerste dag. Gelukkig was er een normale douche en konden we ons opfrissen. Onze armen en gezicht waren echt vies van al het opwaaiend rode zand. De nacht was goed en dinsdag ochtend, na alleen een glas water en een musli reep weer op pad. Weer de bush in, nu hadden we zelfs ook kans om olifanten te spotten maar dat was jammer genoeg niet zo. We kwamen bij 1 van de klinieken in de bush aan. Daar was een moeder met een meisje van 13. Dit meisje zagen zij voor het eerst. Ze had ook CP en dat was goed te zien. De benen en armen kon je voor geen mogelijkheid buigen of strekken. Alleen maar 1 stand! 13 jaar en nog nooit een dokter gezien. Geen therapie gehad en ook geen rolstoel. Haar moeder draagt haar op de rug! Wat een armoede hier. Voor therapie moesten ze naar Kilifi, en dat is een lange en dure reis! Onbetaalbaar voor de moeder. We gaven de moeder wat oefeningen mee voor thuis, maar hoe kan je als moeder je kind behandelen? De oefeningen zijn erg pijnlijk voor het meisje en ik denk niet dat een moeder dit goed kan doen!!! Als ik nadenkt over de toekomst van dit meisje... dan wordt ik erg down en zelf een beetje boos. Maar wat is er te doen? Er zijn zoveel van zulke kinderen!
Met 1x therapie in de week is er al meer hoop!
Helaas begaf mijn maag het die dag ook en de ritten waren dus niet erg prettig. In de middag hadden we een afspraak bij een hospital. Bij de grote boom.... En daar waren echt heel veel patiënten. Nieuwe maar ook al bekende. Het was interessant om dit allemaal zo dichtbij mee te maken. Ik heb weer veel aandoeningen gezien, zoals klompvoeten, syndroom van down, CP, vergroeiingen, epilepsie, blindheid, verlammingen. Dinsdag aan het eind van de middag zijn we opgehaald en waren we in de avond weer veilig thuis!
Ik denk niet dat er nog een tweede keer komt dat ik mee ga. De ritten in de ambulance waren erg beroerd voor mij en dat heb ik er niet voor over! Sorry!!
Woensdag weer een normale dag, ik was blij om weer iedereen te zien! Er is hier een jongetje in de kliniek, hij is denk ik 3 jaar. Hij komt altijd naar mij en wil dan gewoon een knuffel! Zo schattig! Nu wordt hij door iedereen mijn zoontje genoemd! En hij... hij vind het geweldig! Hij wil wel mee hor! En ik.... Ik vind het heerlijk! Na de lunch breng ik hem naar bed en dan valt hij in slaap in me armen, dit jochie mis gewoon de liefde van iemand. Hij moet zich maar weten te reden tussen al die grotere kinderen!
Donderdag heb ik samen met een nieuwe vrijwilliger (Riëtta) een knutselmiddag georganiseerd voor de kleinste. Zo hebben we met crèp papier kleine balletjes/rondjes gemaakt en daarna deze opgeplakt! Er zijn leuke dingen uitgekomen en het was stil joh! Allemaal ijverig aan het werk! De kunstwerken hangen binnenkort in het klaslokaal.
En dan vandaag, vrijdag! Vandaag zouden Suzanne en nog 3 andere komen. Zij zijn hier op vakantie en willen graag het echte Kenia zien. En niet alleen het resort! Het was een geweldige dag! Ze hebben ook veel mee gebracht vanuit Nederland! Nieuwe spelletjes, puzzels en ballonnen. Ook stickers van Paps. Nu kunnen we voor elk kind de naam maken. Heerlijk om weer een hele dag Nederlands te spreken tegen hun. We kregen een uitgebreide lunch van APDK en de kinderen waren zo blij me hun. De ouders meiden waren helemaal onder de indruk van de mannen. Ze wilde het liefste echt allemaal met ze op de foto's. En later in de middag hadden ze het er nog steeds over! Erg grappig! 's Middags de lollies en ballonnen uitgedeeld en daarna naar de speeltuin. Iedereen kon zijn energie kwijt en de kinderen kregen veel aandacht! Ik ben ze erg dankbaar voor al de nieuwe spullen en voor deze geweldige dag met de kinderen! Ze vonden de kliniek ook erg interessant en waren geïnteresseerd in alles! Bedankt!
Morgen, zaterdag ga ik hun opzoeken in het resort. Dat zal weer ff wat anders zijn! De eerste keer weer in luxe! Ik kijk er al naar uit! Misschien deze week nog foto's op mijn blog!
Groetjes en veel liefs! Astrid!
Ps. Ik mis jullie.... Allemaal!
Week 6 in Kenia
Hallo allemaal,
Hoe gaat het in Nederland? De scholen weer begonnen? Iedereen weer veilig terug van vakantie? Hier gaat het goed, we hebben alleen geen stroom! En dat al de hele dag! En deze week ook al 2 dagen geen water! Pfff.... Dat herinnerd je er weer aan dat je hier bent! Zit nu dus in het donker naar m'n laptop scherm te staren! (Het is om 18u-18.30u donker).
Zondag was ik bij Gladys (ja alweer!!) en zijn we naar haar kerk geweest. Een heel ander soort kerk maar ook goed. Daarna gingen we nog naar de moslim mark, een markt in smalle straatjes met heel kleine winkeltjes. Maar zulke leuke dingen! Heb nog een leuk jurkje gekocht! Hij staat geweldig al zeg ik het zelf!! J S ‘middags zijn we naar onze collega Dancan gegaan. En daar was ook onze andere collega Doreen. Heel gezellig en we gingen pas weer laat terug. Op een motortaxi, ik vind het nog steeds erg grappig! Zondagavond hebben we pannenkoeken gebakken voor het personeel van de clinic. Dit was erg geslaagd en het ging als een lopend vuurtje door de clinic. Daardoor moesten er wel een paar delen met elkaar. We zullen het vast nog wel keer doen. Ze hopen erop dat we het elke maandag hebben maar dat is wat te gek!
Zo introduceer ik hier sommige Nederlandse dingen. Zoals de pannenkoeken, maar ook al een paar keer een boeren omelet gemaakt. Ze vinden het heerlijk! Meestal maak ik ook 1x per week pasta. Op de Nederlandse manier! Na 6 weken heb ik nu de lekkerste pasta saus gevonden en weet ik het goed lekker te maken. De andere dagen eten we rijst met groente. Gelukkig vind ik rijst lekker. Ik heb nog niet veel traditioneel eten van Kenia op. Zoals Ugali maar dat komt waarschijnlijk snel. Dan horen jullie daar meer over.
En dan dinsdag, sommige hebben het al gehoord, maar ik had in de avond ontdekt dat ik een Jigger in mijn voet had. Zie mijn verhaal van week 4! Waarschijnlijk nog opgelopen in Blessed Camp. Wel vreemd dat het pas na 2 weken te zien is. Ik liet het aan mama Leah zien, en die zei meteen: 'Ja dit is een Jigger!'. Ik schrok er best wel van... er zit gewoon een beest in je voet! Volgens mama Leah was het niet nodig om hem die avond nog te laten verwijderen. Nou en dat heb ik geweten.... De hele nacht had ik het gevoel dat er insecten mijn voet aan het opeten waren. Het was een beetje waar. Niet helemaal, maar de bult was erg gegroeid. Woensdag in de morgen hebben ze het verwijderd. Er kwam een groot ei tevoorschijn onder mijn huid. Gelukkig nog niet open gegaan! Dat snijden was wel ff pijnlijk! Nu heb ik dus een mooi hol gat in mijn voet. Een aandenken aan deze reis! Ben wel blij dat het verwijderd is. Nu goed schoon houden zodat er geen infectie in komt. Wel ff een hele ervaring. Ze moesten hier allemaal erg om lachen, niemand hier heeft ooit een Jigger gehad en ik ben hier 6 weken en ik heb er 1!
Verder heb ik deze week niet veel bijzonders mee gemaakt. Ik had vanuit Nederland een memory game meegenomen. En eerst moesten de kinderen het kleuren en daarna konden we het spelen. Het is een goede oefening voor de kinderen. Ze hebben niet veel inzicht. Wel leuk om het te spelen. Verder is er ook een andere vrijwilliger bijgekomen. Zij is hier maar voor 2 weken en gaat daarna weer terug naar haar eigen project. Zij werkt namelijk op een schooltje maar dat is door de vakantie nu gesloten. Wel gezellig om wat samen te werken!
Ik heb niet veel plannen voor het weekend. Lekker relax! Wel natuurlijk ff m'n kleding wassen. (dat is al een hele taak) Maandag en dinsdag hoop ik met de Mobil Cilinic mee tegaan. Dat is een ambulance die het binnenland in gaat om daar de kinderen op te zoeken. Voor sommige ouders is het namelijk te duur om naar de clinic te komen, ze hebben geen geld voor de reis. Daarom bezoeken wij ze met de Mobil Clinic. Die bestaat uit: de driver en de arts/fysiotherapeut. En ik ga samen met een andere vrijwilliger, Doris. Zij werkt in Blessed Camp maar vind het erg interessant om mee te gaan. Het zullen heftige dagen worden en ik ben benieuwd wat ik allemaal zie. Ook een hele uitdaging want waar we slapen zal niet erg luxe zijn. Hahaha maar wel leuk! Ben benieuwd! Jullie horen er meer van!
En volgende week vrijdag komen Suzanne en haar vriend/man langs. Persoonlijk ken ik haar niet maar mijn vader wel. Dus ik ben benieuwd wat zij van de clinic vinden!
Heel veel lieve groetjes,
Astrid
Week 5 in Kenia
Hallo allemaal,
Iets later dan gewoonlijk maar hier dan toch het verslag van week 5. Ja week 5 al, de tijd gaat (gelukkig) hard. Ik heb deze keer niet zo'n groot verslag.
Ik ben al aardig ingeburgerd hier, de kinderen kennen mij, het personeel weet mij te vinden en ik heb het naar me zin. Deze week was de bezetting van de verpleegkundige erg krap en ze waren blij dat ik er was. Zo help ik in de ochtend altijd met de bedden opmaken en de wonden verschonen. Ik zal hier wat meer over vertellen. De wonden die ik hier verzorg zijn over het algemeen operatie wonden. Je heb wel niet alle middelen zoals in Holland maar het gebeurd goed en schoon. Ze gebruiken voor de meeste wonden Betadine of Betadine honing. Iets wat in Nederland nog nauwelijks wordt gebruikt, maar het werkt wel! Gelukkig, dat helpt mij om het toch te gebruiken!
Voor de geïnteresseerde: je reinigt de wond met eusol, daarna besmeer je het steriel gaas met Betadine (honing) en je verbind het weer. Sommige wonden zijn groot en ontstoken, de meeste wonden worden 1x per dag verzorgt. En.... Je draagt altijd 2 paar handschoenen. Dit voor eigen veiligheid, het is namelijk toch Afrika en je weet het maar nooit! Dit hebben de verpleegkundige hier mij geleerd, je bent namelijk toch in contact met bloed en neem gewoon altijd het zekere voor het onzekere! In het begin een gekke gedachten maar het is nu wel gewend.
Dinsdag kwamen Doris en Chantal. Zij zijn de vrijwilligers van Blessed Camp en wilde graag APDK zien. Leuk om hun een rondleiding te geven. Maar dinsdag kwam ook onze orthopeed/ arts langs voor visite. Hij komt elke dinsdag. Het is ook een MZUNGU(=blanke). Hij komt oorspronkelijk uit Luxemburg maar woont hier al een aantal jaar en helpt zo een aantal klinieken. Hij is ook degene die de kinderen van APDK opereert en behandeld. Ik vind het erg interessant als hij komt. En wat echt opvalt, zijn manier van werken. Een westerse, to the point! Iets wat voor Kenianen heel moeilijk is. Als je het vergelijk met de Keniaanse artsen.... Dan zijn ze echt zo veel sneller! Niet te veel praten maar gewoon duidelijk! Wat is het probleem? Is er een medische voorgeschiedenis? Kan er een diagnose gesteld worden? Behandeling?! Hij vind het ook leuk om de collega's een beetje te testen op hun kennis. Wat zien zij en wat kunnen we er aan doen. I like it!
Vrijdag was alweer de laatste dag voor Anouk en Robin. De 2 andere vrijwilligers van APDK. Zij waren hier voor 4 weken. Ze hadden een leuk afscheidsfeest georganiseerd en hadden zelfs voor alle kinderen cake gebakken. Een leuke dag maar jammer dat ze weg gaan. Vooral voor de kinderen. In de ochtend ben ik namelijk druk bij de verpleegkundige, maar gelukkig hebben we de middag.
Zaterdag hadden we een bruiloft van een stel uit de kerk. En we waren uitgenodigd. Het was leuk maar zó anders! Wij waren bij de kerkdienst en daarna. De kerkdienst is ook gelijk het gemeentehuis. Op zich wel makkelijk! Even alle personen voorstellen. Je heb natuurlijk de bruid en bruidegom (Bride en Groom) en daarnaast heb je de 'Maid of Honour' en de 'Best Men'. Dit is vaak ook een stel en de beste vrienden van het bruidspaar. Zij zijn ook de getuigen! En dan heb je de 'Bride's Maids' en 'Groom's men'. Dit zijn vaak de vrienden, het waren 3 vrouwen en 3 mannen. De dochter van Mama Leah was 1 of de 'Bride's Maids'. En dan heb je ook nog de 'Flower Girls'. Dit zijn dan de kleintjes en daar is dan ook een soort oppas voor. Die heet 'Matron of Honour'.
Het is gebruikelijk dat je 2 kleuren op je bruiloft heb, hier was dat bruin en oranje. Geweldige kleuren! Dit is overal te zien, in de kerk, op de receptie, de kleding van de bride's maids en groom's men. De receptie was buiten, dat kan heel goed met dit weer. En het bruidspaar werd zingend en dansend onthaalt. De traditie van Kenia. Daarna veel speeches en stukjes, bruidstaart aansnijden, toasten met champagne, geven van de cadeau's en de lunch. (De kerk is in de ochtend, de receptie s'middags, en om +/- 18u is het afgelopen)
De jurk van de bruid was simpel maar mooi. En hier is het ook nog heel gebruikelijk om voor het 'ja woord' je gezicht te bedekken met je sluier. Ik vind het een leuk moment als het eindelijk naar achter mag!!! Ik vond het leuk om deze bruiloft mee te maken. Misschien in de toekomst nog wel meer!
Zo dit was het weer! Bedankt voor alle reacties! Hoe vinden jullie de foto's van de doktersdag en de stranddag?
Veel liefs,
Astrid
Week 4 in Kenia
Hallo allemaal,
Hoe is het in Nederland? Bedankt voor de vele reacties en lieve emails. Met mij gaat het goed. Ik heb weer veel te vertellen! Eerst over vorig weekend. Zaterdag kwam Gladdys mij halen en zijn we eerst naar haar huis gegaan. Ze woont in een andere wijk, Mikadini. De wijk ziet er erg arm uit en ik was benieuwd waar wij heen gingen. Gladdys woont in een bovenwoning en heeft een goed en luxe huis. Maar kijk niet uit het raam, want dan zie je armoede. Huisjes gemaakt van modder en golfplaten! Erg arm allemaal. Veel kinderen met kapotte kleren en zonder schoenen. Het weekend was erg gezellig. Zondag ochtend samen met Gladdys naar 'onze' geweest en daarna waren we uitgenodigd bij een vrouw om te lunchen. Mama Leah was daar ook. Was gezellig en ik leer zo veel mensen kennen. Halverwege de middag ging ik weer met Gladdys mee naar huis en hebben we pannenkoeken gebakken!! En ze vinden het hier heerlijk. Wel wat lastig maar goed gelukt! Ga het snel een keer thuis introduceren! Kortom, het was een gezellig weekend en ik heb een leuke vriendin aan Gladdys.
Maandag gingen we naar Blessed Camp. We gingen al vroeg weg want het was 2uur rijden. Ook oversteken met de ferry. Hierbij staan grote informatie borden dat je niet mag fotograferen of filmen. Waarom niet? Omdat de boot héél héél erg vol wordt geladen! Was blij veilig aan de overkant te komen, wel een hele belevenis. Tijdens de autorit ook weer meer van het binnenland van Kenia gezien. Het is nu regenseizoen en daarom is het nog erg groen. Interessante rit! Toen bij het camp! We werden hartelijk verwelkomt door 2 andere Nederlandse vrijwilligers. En er was ook een bekende van APDK. We kregen direct een schort om, om te helpen bij de wondverzorging. Veel mensen en kinderen hebben wonden aan hun voeten. Ze lopen zonder schoenen en in deze streek zijn veel Jiggers (zandluis). Zij kruipen onder je huid om zich daar te nestelen en binnen een dag heb je een pijnlijk bultje met eitjes. Sommige kinderen hadden er wel 4 of 5. Gelukkig ben ik wel wat gewend van wonden maar dit was erg heftig. Wel interessant om te leren. (Voor de geïnteresseerde: Je snijd te huid open met een klein mesje, knijp de eitjes eruit, reinig de wond en smeer desinfecterende zal erop). Dit is erg pijnlijk voor de kinderen. Je werkt dan ook in tweetallen, 1 iemand verwijderd de Jigger. De ander zit achter het kind om dit te troosten en een beetje in bedwang te houden. Het gegil van de kinderen zat nog lang in mijn oren. Het is belangrijk dat de Jigger en de eitjes worden verwijderd omdat zij leven van je bloed. Hierdoor kan er na verloop van tijd delen van de voet afsterven. Door bloed tekort! Dus het is erg belangrijk allemaal! Dit heeft verder niets met het Lepra te maken. Hier lijden eigenlijk alleen de ouderen nog maar onder, ik heb hier niet veel van gezien. Misschien een volgende keer. Verder hebben we 's middags wat gespeeld met de kinderen en dit was erg gezellig. Ook kregen we een rondleiding over het camp. Het is echt een camp zoals we dit gewend zijn van plaatjes. Kleine hutjes met een stro dak. Ik ga hier waarschijnlijk nog wel terug komen, omdat ik verpleegkundige ben en dus ook de wondzorg kan geven. Elke maandag en donderdag komt er een vrouw (een Keniaanse vrijwilliger) voor het verzorgen van de wonden, er zijn nu nog andere vrijwilligers om haar te helpen. Als dit niet zo is dan weten ze mij te vinden! Je helpt de kinderen er erg mee! Hahaha een bijbaantje dus! Volgende keer wel onthouden dat ik zelf dichte schoenen en lange broek aandoe, want je heb zelf ook kans om de Jigger op te lopen! En daar zit ik niet echt op te wachten!!!
Dinsdag was het doktersdag in APDK. Vandaag kwam er een medisch team uit Kijabi om de kinderen te controleren en te behandelen. APDK heeft een mobile clinic. (Dit is een ambulance die naar het binnenland gaat om daar gehandicapten kinderen op te zoeken. Deze ambulance is van maandag tot vrijdag onderweg en bezoekt zo verschillende plaatsen. Daar komen dan mensen op af en brengen hun gehandicapte kind mee. Zij worden dan doorverwezen naar ons, naar deze doktersdag) Het was heel druk in APDK en erg ongeorganiseerd! Het was meer van, wie er vooraan staat is de eerste! Kortom; CHAOS!! De artsen en verpleegkundige zagen alle kinderen en maakte een dossier aan. Sommige werden doorgestuurd Mijn taak was om de kinderen, die binnenkort voor operatie mogen, op de foto te zetten. Zodat we foto's hebben van voor en na de operatie. Hierdoor heb ik veel heftige dingen gezien. Kinderen met onbehandelde Spina Bifida (=open ruggetje), vergroeiingen van de vingers, zwelling van de bovenlip, hydrocephalus (=waterhoofd), klompvoeten en andere orthopedische problemen. 's Middags werden de kinderen van de kliniek gecontroleerd en behandeld. Een erg interessante en drukke dag. Deze dag is elke 2 maanden en ik zal het daarom nog 2x meemaken. Heb wel wat simpele ideeën om het de volgende keer wat minder chaotisch te laten verlopen, Mama Leah was erg enthousiast over het plan en ik ga het dan ook introduceren. Zoals bijvoorbeeld een nummer trekken voor de volgorde. Het ging nu niet echt eerlijk! Van de foto's die ik gemaakt heb, maak ik een lijst voor de therapeuten en ik wil ook wat meer gaan digitaliseren. Ik zal proberen wat foto's te uploaden, sommige zullen heftig zijn en niet echt geschikt voor jonge kinderen!
Woensdag was de rust weer terug en was het weer een gewone dag. Heerlijk gespeeld met alle kinderen, de wondverzorging gedaan, de therapeuten geholpen, eten uitgedeeld, etc. De dag verloop altijd erg snel!!
En dan vandaag, zaterdag, we zijn met bijna alle kinderen naar het strand geweest! Dit uitje heb ik samen met de andere twee Nederlandse vrijwilligers (Robin & Anouk) geregeld voor de kinderen! Het regelen was al een hele opgaaf. Bus gehuurd, geregeld dat er kip en patat op het strand bezorgt wordt, toestemming vragen aan de therapeut/arts, begeleiders geregeld en nog veel meer. En dit gaat dan op de Afrikaanse manier, na 5x vragen is het eindelijk geregeld. Er mochten veel kinderen mee deze keer, ze waren allemaal dan ook erg blij. Goed, iedereen was om 8u in de kliniek. De kinderen waren klaar en het was inpakken maar. De bus was er om half 9. En in 45min hadden we alle kinderen in de bus getild. (voel me rug nu wel ja, en het was warm, mijn zonnebrand was er al afgedropen zowat!!!) Daarna toch echt op weg! We hadden voor de achterblijvers een verassingstas geregeld. Met een kleurboek of ander spelletje en wat snoepjes. Zo hadden hun ook wat.
Het was 1,5uur rijden naar het strand. Het was namelijk erg druk op de weg en best een stukje rijden. Maar dan... ohh het strand is hier zo mooi! Blauwe zee, wit stand, palmbomen! Dat is de moeite waard. De kinderen uit de bus getild, in de rolstoelen en op naar het strand. Degenen zonder gips en zonder wonden mochten zwemmen! Nou en dat hoef je geen 2x te zeggen! Wat een plezier hadden de kinderen. Echt dit maak hun zo blij! Gelukkig was de zee ondiep en was het makkelijk voor de staf om de kinderen te begeleiden bij het zwemmen. Na 1uur op het strand gezeten te hebben ging het.... Regenen! En niet zo zachtjes ook! Dus hup, met de kinderen in je armen naar de bus rennen en ze erin zetten. Pff, ik was doorweekt van de regen! Ff zo'n 70 kinderen in de bus, gaat niet zo snel! We hebben de kip en patat in de bus gegeten, frisdrank gedronken en een banaan toe.... en gelukkig klaarde het daarna weer wat op. De kinderen die zelf konden lopen mochten de bus weer uit, de andere moesten ff blijven zitten. We moesten namelijk ook weer niet te laat terug. Het was een erg gezellige dag en de kinderen waren zo dankbaar voor alles. En het was ook leuk voor de staf omdat je nu de kinderen in een andere omgeving ziet. Gewoon in eigen kleding enzo. Heerlijk, ik heb zeker genoten! Die blije kinderhoofdjes geven zoveel voldoening! Foto's volgen snel!
Pff... dat is ff een lange blog. En ik ben nog niet klaar. In mijn vorige verhaal vertelde ik over de jongen die misschien een tumor had. Hij is voor operatie geweest. De uitstulping is in zijn geheel verwijderd. Het was geen tumor! Het is een complicatie wat bij het waterhoofd hoort. Niet ernstig voor de jongen. Ik zag hem deze week nog, de operatie wond ziet er goed uit en het geneest snel. Hij kwam naar mij toe en begon in het Kiswahili te praten. Met behulp van iemand anders werd het vertaald. Hij was mij erg dankbaar voor alles! Hij is zo lief en wilde woensdag heel de dag bij mij zijn. M'n hand vast houden en tegen je aankruipen. Heerlijk! Ik verlies mijn echt mijn hart aan deze kinderen!
Ook ik hoor en zie hier de beelden van de droogte in de hoorn van Afrika. Het gaat hierbij voornamelijk om Noord-Oost Kenia en Somalië. Het is daar zo droog en nauwelijks water! Het is ver van hier maar het raakt mij zeker wel. Je leeft gewoon in het zelfde land en jij heb wel genoeg water en genoeg te eten, dat geeft een apart gevoel. Er zijn veel acties, ook van onze kerk. Zoals Kenianen voor Kenia.
Laten we met z'n alle bidden tot God om deze gebieden te helpen, de nood is hoog!
Dit was het weer voor nu! Ik zie jullie reacties wel weer!! En een mail is ook altijd welkom! Vooral als ik alleen ben mis ik Nederland en jullie allemaal heel erg. Dit gaat niet in je koude kleren zitten allemaal!
Liefs en kusjes van Astrid
Week 3 in Kenia
Week 3 in Kenia
Hallo allemaal,
Hier weer een berichtje vanuit Kenia. Deze week is erg snel gegaan. Allereerst over het weekend. Vrijdag avond was het 'Cousinsday' voor de familie van Leah. We waren allemaal uitgenodigd bij Leah haar tweelingzus. Het was een erg gezellige avond met een barbecue. Ja er ging een hele geit op en ook nog een paar kipjes. Lekker roosteren en opeten/kluiven onder het genot van een lekker drankje. De geit vond ik wat taai maar de kip smaakte goed. Verder niet te veel bij nadenken! Leah heeft een leuke, gezellige familie. En ik was zowaar niet de enige blanke, Leah haar zus is getrouwd met een Duitser en de nicht van Leah heeft een relatie met een jongen uit Engeland. Gelukkig maar! Het weekend was verder rustig, zondag avond zijn we nog even naar de rivier gelopen. Ze noemen het de zee, maar dat is het niet. Het is een erg brede rivier die uiteindelijk in zee uitloopt. Wel leer ik zo de omgeving goed kennen. We werden uitgenodigd bij een van onze buurvrouw om naar de geiten en de mais te komen kijken. De mensen zijn hier erg open en je mag echt alles zien. Mag altijd vaker langskomen.
We hadden van de week soort spreekuur en daar was ik bij. Hier kwam een moeder met 3 kinderen. Een baby op de rug, een jongetje van 4 en een jongen van 11. De jongen van 11 is hier eerder behandeld voor een waterhoofd. Dit is nog wel te zien. Maar nu vertelde de moeder dat er sinds 3 weken een uitstekende bult op het achterhoofd zit. En wij dus kijken, nauw ik schrok er echt van. De bult steekt zo'n 10cm uit en is 5 cm dik. Soort staafvorm. De jongen had ook last van erge hoofdpijn. De moeder kon niet eerder komen omdat er geen geld was. Waarschijnlijk is de uitstekende bult een tumor!!! Ze moesten gelijk die dag voor een scan. In Mombasa Hospital. Maar de moeder had daar natuurlijk geen geld voor. Ja ze had al haar geld bij zich en dat was 200 sh. Dus dat was echt triest. Toen hebben wij Leah gebeld of er misschien geld in het potje was om de scan te betalen. Het was 30.000 sh. Zo'n 30euro dus. Wij het hele verhaal verteld. Gelukkig was er geld en kon het kind in de middag terecht in het ziekenhuis. Als er geen geld was geweest had ik het betaald!! Het was echt zo zielig en die moeder schrok zich rot dat het misschien wel een tumor kon zijn. Ik was erg begaan met haar en de kids. Ze zagen er arm en dun uit. Hadden die morgen 3uur gelopen. Komen vanuit het binnenland. Misschien wel vanuit die droge gebieden. Ik hoop het beste maar voor het kind.
Inmiddels hebben we gehoord dat het geen tumor is, ze denken aan een complicatie van het waterhoofd. De jongen is deze week nog geopereerd. Heb hier verder nog niet van vernomen.
Zo maak je weer heel wat mee. Het contact met de kinderen verloopt leuk. Heb nu ook meer contact met de oudere jongen en meiden. Zo spelen we vaak UNO of SKIBO. Of zijn gewoon lekker aan het kletsen. Ook heb ik een leuk en goed gesprek gehad met een meisje hier. Haar naam is Elinah. Ze is 17 jaar en wordt hier behandeld voor haar 2 klompvoeten. Ze is hier nu al 1 jaar en 2 maanden en er zit niet echt vooruitgang in. Ze aan haar linkervoet geopereerd en die staat nu goed. Het revalideren hiervoor duurde lang en de wond wil nog niet echt sluiten. Ze hoopt wel binnenkort dat haar andere voet wordt geopereerd. Maar dan moet haar linkervoet helemaal goed zijn, want anders kan ze niet staan/lopen/mobiliseren. Ze vertelde me dat ze in groep 7 zit! 17jaar en in groep 7??!! Ze schaamde zich hier erg voor. De oorzaak hiervan is dat haar ouders haar niet naar school hebben gebracht. Ze heeft veel jaren liggend en thuis doorgebracht. Triest om dat zo allemaal te horen, zeker als je vergelijk wat de jongens en meiden van 17 jaar in Nederland allemaal hebben! Ze vond het fijn dat ik naar haar verhaal luisterde. Ik hoop dat ze snel aan haar rechtervoet wordt geopereerd en dat ze kan uitkijken naar haar thuiskomst. Ze mist haar familie heel erg, heeft hun sinds haar opname hier nog maar 1x gezien. Maar ze heeft prachtige plannen voor de toekomst, school afmaken, studeren en werken. Om zo haar familie te helpen. Prachtig en onroerend. Maar ze was ook bang dat haar familie een man voor haar had uitgekozen en ze werd uitgehuwelijkt. (In sommige families is dat nog gebruikelijk) Zo heeft eigenlijk ieder kind hier zijn eigen verhaal. Ze was ook erg geïnteresseerd in mijn leven, en ja, dan ga je beseffen hoe goed je het eigenlijk wel niet heb (gehad). Daar zit je dan met 20 jaar, getrouwd met de liefste man, lieve familie, afgestudeerd verpleegkundige, gezond en nog veel meer. Veel om over na te denken!! (Ook voor jullie!!) En om God dankbaar te zijn. Want soms is alleen de plaats van je wieg het verschil!
Mijn plannen voor dit weekend zijn groot!! Ik ben uitgenodigd door Gladdys (de ergotherapeute) om het weekend bij haar te komen. Ze komt me morgen (zaterdag) halen en gaan dan lekker shoppen, 's avonds is het LADIES NIGHT. Lekker kletsen en romantische films kijken. Zondag ochtend naar de kerk en daarna met Leah lunchen bij een vrouw van de kerk. En daarna pas weer naar huis. Een vol en druk weekend maar ben benieuwd hoe het bij Gladdys is. Ik kan erg goed met haar opschieten. Ze is 23 jaar en is getrouwd. Haar man studeert in Nairobi en ze ziet hem maar erg weinig. We zitten eigenlijk in het zelfde schuitje en waarschijnlijk kunnen we het daarom zo goed met elkaar vinden. We lachen heel wat af en ze is een echte vriendin aan het worden.
Maandag ga ik samen met Peter (de coördinator van DOINGOOOD) en met de andere vrijwilligers van APDK (Anouk en Robin) naar Blessed Camp. Het is 2uur rijden vanaf hier. We gaan om 6.30u al weg!! Dit project steunt Doingoood ook en hij wil ons dit graag laten zien. In dit kamp wonen mensen met lepra en hun nakomelingen. Er zijn niet veel nieuwe gevallen van Lepra meer maar het stigma loopt door tot in veel geslachten. Deze mensen zijn uitgestoten van hun woonplaats/stad, ze zijn erg arm en tot voor kort was er ook geen school. Er kwam niemand van buiten af. Gelukkig nu wel en helpt Doingood hun met vrijwilligers en donaties. Ben erg benieuwd wat ik daar te zien krijg en jullie horen er snel meer van.
Heel veel liefs en kusjes vanuit Kenia, Astrid.
Week 2 in Kenia
Hallo allemaal, Hoe is het in Nederland? Nog steeds zo veel regen? Hier in ieder geval niet… de zomer begint hier langzaam aan te komen. Het is nu vaak nog wat grauwig en niet zo warm, maar soms is er al een warme dag. En dat is wel ff anders als Nederland! Het gaat goed met mij, heb me draai op het project gevonden en weet zo mijn werkzaamheden. De kinderen leer ik steeds beter kennen en heb zelfs ook al goed contact met sommige oudere kinderen. Ook met het personeel kan ik het goed vinden en heb vaak veel lol met ze. Gisteren heb ik geassisteerd in het schooltje. Ik heb een Nederlands kleurboek bij me met hele simpele plaatjes. Nu had ik deze niet voor te kleuren maar om de kinderen wat Engelse woordjes te leren. De kinderen kunnen namelijk nauwelijks Engels. Dat was op zich wel een succes. Wel moet je het langzaam aan op bouwen. Je moet elke week 5 woordjes aanleren en deze dagelijks oefenen. Ik denk dat het dan wel gaat lukken. Daar zijn we nu dus mee bezig. Dus het is zo van: 1. Car 2. Dog 3. Star 4. Flower 5. Shoes Ben benieuwd of het na een week lukt! Ook neem ik graag een kind ff apart om alleen met hem te oefenen. Bijvoorbeeld met tellen of rekenen. Met nog 20 kinderen om je heen kan je moeilijk goede uitleg geven. Soms weer best moeilijk dat hoofdrekenen! Het personeel is helemaal gek van het kaartspel UNO. Wel spelen het in de lunchpauze en na werktijd. En heel fanatiek… wel leuk dat dit zo aanslaat! Er zijn 2 fysiotherapeuten en 3 ergotherapeuten. Een leuk team! En vaak zijn er nog studenten om te helpen.
Vanmorgen heb ik voor het eerst zelf de wonden mogen verzorgen. Na een week te hebben mogen toekijken mocht ik eindelijk aan de slag. Was leuk om te doen en zo te laten zien hoe ik het zou doen. Er zijn best grote wonden, sommige ontstoken. Vroeg naar de oorzaak, maar die wisten ze niet. Een wond van zeker 20cm groot, gelukkig niet diep maar wel erg vies en ontstoken. Gelukkig zijn er genoeg handschoenen. Wel werk je niet ergonomisch hier. Het is veel op lage hoogte werken of gebukt. Dit zou in Nederland niet zo mogen. Maar hier mag alles….. Verder dacht ik van de week een lijst te maken met de namen en geboortedata. Om misschien zo de verjaardag te vieren. Met het plan de kinderen verjaardagliedjes aan te leren en voor elke jarige een hoed van karton te maken. Dus ik in de dossiers van de kinderen kijken. Bij sommige is het bekend en staat het er netjes. Maar bij veel ook niet. Nu blijkt dus dat veel ouders de exacte datum niet weten! De kinderen worden vaak thuis geboren en niet aangegeven. Want dat kost geld, en dat is er niet. Er leven dus veel ongeregistreerde kinderen. Ben er nog niet achter of dat nadelen geeft, maar toch is het vreemd. Bij de medische zorg in Nederland is deze datum zo belangrijk. Vaak is er dus alleen een geboortejaar bekend. Dus dat wordt geen verjaardagsfeestje. Volgens Leah is het ook niet gebruikelijk in Kenia om je verjaardag te vieren. Het is iets wat van de westerse wereld komt! Nog over het weekend, zaterdag heeft Francis (mijn Keniaanse vader) mij een citytour door Mombasa gegeven. De week ervoor ook wel gehad maar was toen nog zo onder de indruk van alles dat ik er niet veel van heb op gestoken. Zo heeft Francis mij “old town” laten zien. Hier staan de oudste huizen van Mombasa, sommige van 1902! En ik heb ook de zee gezien, er zijn mooie plekjes om lekker tot rust te komen en te genieten van de natuur. Het is echt mooi daar! Ook heeft hij mij verschillende supermarkten en restaurantjes laten zien. Het was een leuke maar vermoeiende dag. Gelukkig ben ik nu wat meer gewend aan het plaatselijke vervoer; de matatu!
Bedankt voor jullie emails, ik lees ze met veel plezier. Deze week ook goed nieuws vanaf Hans. De vakantie naar Kenia is geboekt! 29oktober vertrekt hij naar Kenia voor 19 dagen! Echt geweldig…. Kijk er naar uit! Schatje… de tijd gaat hopelijk snel! Ik hou van je en mis je…. En ook alle andere familie en vrienden! (Dat ga je pas beseffen als je zolang weg bent!) Groetjes en veel liefs vanuit Kenia! Astrid
